برای نسیم قرار وثیقه صادر کردند،

به امید آزادی همه...

سحرگه او بود و من مست مستانه

دور از چشمان یگانه و بیگانه

رفتیم تا دامن کوه شانه به شانه

روی سبزه، پای چشمه،نزد دلبر

خوش نشستم رو به خاور

بنهادیم چهره برهم آسمان را شعله بر دامن فتاد

آن مه ندا داد: آتش!آتش!

شعله با مه در کشاکش

آسمان آتش به جان است

او مگر از عاشقان است

گفتم ای یار سر مست

اکنون رویت نماید آسمان آیینه در دست

آفتاب خیزان است

(شعر:احمد عاشورپور)

• نشستن آروم برفا رو که حس می کنم
• وقتی رو برف(اونم برفای پا نخورده) راه میرم
• وقتی کلی برف بازی می کنم
• وقتی برف پرت می کنم و می خوره به صورت هدف
• وقتی جا خالی  می دم و گلوله برفی بهم نمی خوره
• وقتی بعد از ۳-۴ روز بی آبگرمی،آب گرم می شه و  می رم حمام
• وقتی بعد از ۴-۵ روز بی وقفه درس خوندن خبر می یاد امتحانا ۱۰روز دیگه شروع می شه

اما همه اش لحظه ای؛

چون:

با کمبود گاز مواجه ایم ،همه جا سرده،همین جا تو همین شهر تو همین کشور تو این چند روز از سرما و گاز گرفتگی تو راه ها وخونه ها کلی آدم مردن.اینا لذت بخش نیست وحشتناکه،چون نون نیست بخورن حتی کلوچه و شیرینی ام نیست که به حرفای ماری آنتوان گوش بدن آخه،راستی شركت ملی نفت ایران در رتبه سوم جهان ایستاد، گاز نیست، نفت نیست، تو این برف وسرما کی می تونه بره هیزم بیاره؟ شاید باید تپاله و سرگین آتش بزنیم؟ فکر نکم برف بازیم بیشتر از نیم ساعت این همه خوشی داشته باشه، وقتی به استخوان می زنه و استخوان می سوزونه، ببینم بازم انقدر خوشی داره؟ 

مناطق شمالی و غربی کشور دچار بحران شدند، اینم نقشه میادین نفت و گاز ایران

بازم برای اینکه لحظه ای خوش باشیم مفتخر که رتبه چهارم استخراج نفت رو داریم دیدن اینا هم خالی از لطف نیست:

جزئيات قراردادهاي صادراتي گاز ايران

ايران رتبه سوم را در مصرف گاز در جهان داراست

اگر گهگاه به صفحاتی بر می خورید که آتش می زنند، صفحاتی که می آزارند و می سوزانند، صفحاتی که ناله و اشک و دشنام در آنها موج می زند، بدانید که آن همه از حلقوم مردی است که هنوز پشت دوتا نکرده، مردی که برای دفاع از خویشتن، مگر کلمه ها هر سلاحی را از او گرفته اند، مردی که سخنش از بار کمرشکن این عالم و دروغ های آن، از کلیه ی گردونه ها و میله های شکنجه ای که ترسویان ساخته اند تا معجزه ی شخصیت را در وجود مرد فرو شکنند، بس نیرومند تر است.

اگر مردی گاه پروا نکند که هر آنچه را در دل دارد بر زبان آورد، گمان دارم که هم در آن لحظه جهان خرد خواهد شد.

(هنری میلر)

داستان کوتاه بچه مردم  جلال آل احمد را که می خواندم حس عجیبی داشتم هر چی بود جای قضاوت ارزشی نداشت، توصیفش سخته اما اگه قرار بود کسی و آدم بده داستان بدونم فرهنگ و جهل بود که مو به تن آدم سیخ می کرد؛

... من خودم که آزار نداشتم بلند شوم بروم و این کار و بکنم. شوهرم بود که اصرار می کرد. راست هم می گفت. نمی خواست پس افتاده یک نره خر دیگر را سر سفر ه اش ببیند. خود من هم وقتی کلاهم را قاضی می کردم، به او حق می دادم. خود من آیا حاضر بودم بچه های شوهرم را مثل بچه های خودم دوست داشته باشم؟ و آن ها را سر بار زندگی خودم ندانم؟ آن ها را سر سفره شوهرم زیادی ندانم؟ خوب اوهم همین طور. او هم حق داشت نتواند بچه مرا، بچه مرا که نه، بچه یک نره خر دیگر را- به قول خودش- سر سفره اش ببیند...

• چرا باید همیشه واسه هر چیزی یه اسمی عنوانی چیزی بذارم؟ یه چیزی به دلم نشسته دارم می گم دیگه واسه چی باید دنبال یه کلمه، جمله، عبارت یا هر چیزی باشم که بتونه تمام اون چیزایی و که به من گذشته رو باهاش بگم؟؟ یا یه جوری باشه که همه رو جذبش(از این واژه واسه آدما متنفرم) کنه، این آیئنه اونی رو که من برداشت کردم نشون می ده و (شاید) فقط خودم می تونم همون طوری بفهممش،شک دارم تویی که اونو می خونی دقیق مثل من برداشت کنی،اما یه چیز مسلم که این تفاوت برداشت هاس که می تونه دغدغه ایجاد کنه و خوشحالم کسی هر چقدرم تلاش کنه، دنیا رو به اجبار رنگی که اون می خواد نمی بینم... و خوشحالم از اینکه کسی که این تراوشات ذهن معیوب من و می خونی مثل من دنیا رو نمی بینی اما جسارت این و داری که یه آیئنه دیگه شاید آیئنه من و واسه دیدن انتخاب کنی...