سر کلاس های استاد عزیزم آقای شاهرودی با دیدن یک مجموعه عکس سعی به پیدا کردن عناصر مشترک و تلاش برای شناختن و ارتباط برقرار کردن با عکس می کنیم، جالب اینجاست که با دیدن عکس به روانشناختی و جامعه شناسی اون تصاویر و یا عکاس هم گاهی دست می زنیم قبلا از ختنه دختران گفته بودم، از اینکه چرا قربانیان آن دختران خود را قربانی می کنند اما به نظرم این تصاویر خود گویا است. حلاجی و چرایی این مساله و این که کی از این خودکشی همگانی دست برمی داریم ، گویا سر دراز دارد، این گزارش را از دست ندهید که شاید تکرار این زخم ها و به استخوان رسیدنش راهی باشه برای فکر کردن به درمان.

برای دیدن گزارش کامل به‌ زبان انگلیسی و دیدن عکسهای ختنه شیلان به‌ این آدرس بروید

چهره این زن بیشتر از فریاد و درد دختر بچه به وجودم چنگ می زنه،

سال ۸۷ گذشت با تمام قهقهه ها و هق هق هاش، تو یه لحظه رفت گاهی می گم بدترین ها را شنیدم همه زندگیم تغییر کرد و گاهی می گم بهترین ها را پیدا کردم تجربه کردم و خندیدم جاودانه ترین لحظه هام و ورق زدم، شاید بهترین توصیفش معلق بودن خودم بود مثل همه لحظه هاش که هم خنده داشت و هم گریه هم عصبانیت و هم رهایی کلی تناقض اما همه اش خاطره شد و ابدیت، اما حداقل خوب می دانم چی می خواهم امیدوارم در سال ۸۸ بتوانم به قول هایی که به خودم دادم وفادار باشم، آرزوی بهترین لحظه ها و روزها و آرزوی سلامتی و پایداری... سال نو مبارک