من مرگ خویشتن را با دیواری در میان نهادم

که صدای مرا

   به جانب من

           باز پس نمی فرستاد.

چرا که می بایست

تا مرگ خویشتن را

                  من

نیز

  از خود 

          نهان کنم.

(شاملو)

بیست و سه سالم به سختی تمام شد.

گفتم خصوصی که نیست؟!

گفت شعر که خصوصی نمی شود! می شود؟!

به یاد آوردم که ؛

خصوصی ترین شعر زندگی من

هر روز در خیابان های عمومی راه می رود،

وسایل نقلیه ی عمومی سوار می شود،

یا در کافه، رستوران های عمومی با دوستانش که من نمی شناسم، می نشیند...

کمی گیج و مُردّد گفتم نه، نیست ،

تا زود تر شعر عمومی اش را برایم بخواند.