هیاهوی این روزا انقدر زیاد شده که خیلی چیزها به چشم نمی یاد، از یاد رفته، گم شدن در این شلوغی یا شایدم از بس با ما بودن و بعنوان بدیهیاتمان یادمان می ره که بهشون توجه کنیم. بدیهیاتمان شدن و باید باشند، اما خودمان در حاشیه لهشون می کنیم. از امیرارسلان ها گرفته تا عقایدمان؛ ارزش ها و ضد ارزش هایمان. از ترس بدتر، به بد تن می دهیم اصلا اجازه تصور خوب را از خودمان گرفتیم، به غول بد انقدر پر و بال دادیم که تفکیکش با معجزه گاهی سخت می شه، پشت بد پناه گرفتیم.از خودمان پرسیدیم چرا الان؟ نمی توانم قبول کنم که 4،8 یا 12 سال پیش  بلوغ فکری نداشتیم، یا الان آدم های مطلع تری شدیم، در صورتیکه نرخ چاپ کتاب و روزنامه و رسانه آزاد نداریم، هر چه داریم از آزاد اندیشانی که از گوشت و پوست خود مایه گذاشتن ، آیا واقعا بزرگترین خواسته من بعنوان یک شهروند فقط اینه که بدتر بره؟ بعدش چیه؟ ضامن اجرایی اش چیه؟ چقدر یوتوپیایی که ساختیم به واقعیت نزدیکه؟

چطور می توانم قبول کنم که سراومد زمستان را از کلیپ انتخاباتی نخست وزیر دهه 60 بشنوم؟

چرا رضایی انقدر بی سرو صدا داره کارش و پیش می بره؟

چطور هنوز از گفتار و رفتار آقای رئیس جمهور متعجب می شوم؟

چطور کروبی اسم خانم زهرا بنی یعقوب و گفت در رسانه به اصطلاح ملی گفت و کسی نشنید ؟

چطور می توانم قبول کنم که فقط در این چند روز واژه وطن معنی پیدا می کنه؟ همان وطنی که از هر 4 سال 1ماه همه با هم برابریم و وطمان یکیست؟

 و مناظره هایی که به سریال علی بابا و چهل دزد تشبیه شد.

رئیس جمهور من:

•  رقص اضطراب در چشم های مادر دوستام وقتی پشت میله ها هستند.
• زن ها مادرهایی که دهه 60 پدر و همسرانشان قربانی آزادی شدند.
• نگاه یخ زده مادر امیر ارسلان وقتی می گفت اگر شوهرم نون خشکی می شد درآمدمان بهتر بود.
• نگاه پر امید بچه هایی که شناسنامه ندارند که بخواهند درس بخوانن
• نگاه مصمم و جسور مردی که در سهرابیه در جواب اینکه شما چقدر فقیرید گفت اصلا فقیر نیستم، فقیر کسیه که نتوانه کار کنه، همان نگاه که منجمدم کرد.
• رای من بچه های کوچیک سر چهار راه ها هستند.
• رای من پسرهای 10-12ساله ای هستند که در سوپر مارکت محلمان بجای درس خواندن کار می کنن و از نمی خواهم ببینمشان.
• رای من تمام روزهای تلف شده عمرِ دوست ها و همکلاسی هام که پشت درهای دانشگاه ها به حکم محرومیت از تحصیل یا ستاره هاشون گذشت.
• رای من تمام غیور زنان و مردان این مملکته که حق مسلم خود را فریاد زدند و به کم رضا نداند نترسیدن و پنهان نشدن.
• رای من امید چشم های امیر ارسلان که سوار اسب چوبیش به سوی دنیای بهتری پرواز می بردش.
• رای من روناک هاست، فرزاد کمانگرها، کاوه ها و....
• رای من تمام اون واقعیت هایی که می کوبن تو گوشم و باز چشمم را می بندم که نبینم.

رای من رنگی نیست و شتر سواری دولا دولا نمی شه.

سر کلاس های استاد عزیزم آقای شاهرودی با دیدن یک مجموعه عکس سعی به پیدا کردن عناصر مشترک و تلاش برای شناختن و ارتباط برقرار کردن با عکس می کنیم، جالب اینجاست که با دیدن عکس به روانشناختی و جامعه شناسی اون تصاویر و یا عکاس هم گاهی دست می زنیم قبلا از ختنه دختران گفته بودم، از اینکه چرا قربانیان آن دختران خود را قربانی می کنند اما به نظرم این تصاویر خود گویا است. حلاجی و چرایی این مساله و این که کی از این خودکشی همگانی دست برمی داریم ، گویا سر دراز دارد، این گزارش را از دست ندهید که شاید تکرار این زخم ها و به استخوان رسیدنش راهی باشه برای فکر کردن به درمان.

برای دیدن گزارش کامل به‌ زبان انگلیسی و دیدن عکسهای ختنه شیلان به‌ این آدرس بروید

چهره این زن بیشتر از فریاد و درد دختر بچه به وجودم چنگ می زنه،

تصویری که صاحبخانه داشت اثاثیه را می ریخت تو کوچه و مستاجر می گفت چه کار کنم در این ماهه گذشته سه بار خون فروختم،یاد آدم های دیالیزی و کسایی که کلیه هاشون را می فروشند انداختم.

تصویری که پاسبان داشت موهای پسر جوان را می تراشید یاد خودم و نسلم افتادم که دلخوشی های کوچکمان را می تراشند .

تصویر...

بنظرم هیچ جا نرفتیم فقط پست تر شدیم چون دیگر حتی جرات به تصویر کشیدن اینها را هم نداریم

-نیاز علی ندارد.

-حاضر

...

«نیاز علی،خانه تان کجاس؟»

-پشت قلعه آقا.

-اسم پدرت چیه؟!

-ریش چرمی،آقا.

-چه کاره س؟

-هیچی آقا پیره،نشسته توی خانه،آقا.

مادرت چه می کند؟

-بیکار شد،آقا. دیروز دندان های جلوش افتاد و بیکار شد.

...

«نیاز علی ندارد!»

چند نفر از بچه ها آهسته گفتند:«غایب»

تکان خوردم.جایش خالی بود.غم نا آشنایی در صورت بچه ها دیده می شد.همه سرشان را زیر انداخته بودند. از اکبر مبصر کلاس علت را پرسیدم، گفت:

«آقا، دیروز غروب مرد.از سرما،آقا. خون از گلوش آمد و مرد. هی می گفت:ستاره می خوام.ستاره می خوام. یک ستاره قشنگ برای ننه م.»*

....

دکتر فرهادی سر کلاس مردم شناسی می گفتند:معلم من مردم بودند، در مدرسه زندگی مردم آموختم؛

اساتید عزیزم،معلم های دلسوز  روزتان مبارک

روز کارگر گرامی باد

آقای کمانگر روزتان مبارک...

به امید روزی که معلمین راستین و اساتید واقعی در سرجایشان باشند،همکلاسیهام پشت درها نباشند، وزیر رفاه ؛مجبور نشه از خجالت(!) خط فقر را اعلام نکنه،

به امید روزای بهتر....

به امید بهبودی هر چه سریعتر  آقای درویشیان (۱۲ اردیبهشت سال گذشته دچار سکته مغزی شدند.) 

گفتگویی با "علی اشرف درویشیان" نویسنده ای که کودک کار بود و از کودک کار نوشت

*:درویشیان،علی اشرف، از ندارد تا دارا،داستان ندارد ص 7 انتشارات آنزان،چاپ اول

سحرگه او بود و من مست مستانه

دور از چشمان یگانه و بیگانه

رفتیم تا دامن کوه شانه به شانه

روی سبزه، پای چشمه،نزد دلبر

خوش نشستم رو به خاور

بنهادیم چهره برهم آسمان را شعله بر دامن فتاد

آن مه ندا داد: آتش!آتش!

شعله با مه در کشاکش

آسمان آتش به جان است

او مگر از عاشقان است

گفتم ای یار سر مست

اکنون رویت نماید آسمان آیینه در دست

آفتاب خیزان است

(شعر:احمد عاشورپور)

برای:

 نسیم،کیوان، روزبهان امیری، مریم حسین خواه، مجید توکلی،احمد قصابان، احسان منصوری،جلوه جواهری، روناک صفارزاده، هانا عبدی، منصور اسالو، ابراهیم مددی، صباح نصری، هدایت غزالی، جواد علیخانی،علی نیکونسبتی، علی عزیزی، رضا دهقان و...

و دیگر بازداشتی های اخیر و تمام کسانی که چرایی را فریاد زدن ...

آسمان را بارها

با ابرهایی تیره تر از این

دیده ام

   اما بگو

         ای برگ!

در افق این ابر شبگیران،

کاین چنین دلگیر و

                     بارانی ست،

پاره اندوه کدامین یار زندانی ست؟