وارونه

گاهی

y687 — Thu, 24 Dec 2009 18:25:18 GMT

گاهی باید گذاشت و گذشت.همین ...

جا خالی

y687 — Wed, 16 Dec 2009 19:16:05 GMT

هوس کردم یه رمان چندین 100 صفحه ای بخونم؛ از اون کتابایی که مسخم می کنه و با یکی از شخصیت ها انقدر عجین شم که با خوشیش اوج بگیرم و با غمش عزاء ، انقدر باهاش زندگی کنم که وقتی تمام می شه غصم بگیره و جای خالی خیلی چیزای زندگی واقعی برام پر کنه. اما تا دو ماه دیگه باید صبر کنم. شاید یه کتابی که قبلا خواندم و دوباره بخونم شاید مرد رویاها باشه یا شاید اصلا خیلی دورتر باشه کتابای دوره نوجوانی و تمام شب بیداری ها و هیجاناش باشه، شاید هری پاتر یا رویای سبز باشه.

تجارب یک وارونه در 23سالگی

y687 — Sat, 28 Nov 2009 19:57:18 GMT

هنر این نیست که رابطه ای بی جنجال و بی مشکل باشه؛ هنر اینه که در مواقع بحرانی با چه تدبیر و احترام متقابلی همه چی حلاجی بشه، شاید حتی مشکل از بین نره بلکه بشه شناخت و باعث انسجام بیشتر بشه. دوری و نزدیکی،باخبری و بی خبری زیاد مهم نیست مهم اینه که وقتی یاد لحظه های خوب و غرور بخشی که با تدبیر دو طرف رابطه راه خودش و پیدا کرده می افتی؛ یه لبخند بزنی و دلخوش باشی به رابطه ای که داری یا حتی داشتی و حتی لحظه ای حسرت وقتی که طرفین واسه هم گذاشتن و نخوری.

پ.ن: یه روابطی هست که وقتی می بینی به دل نمی شینه ، هرچند که به نظر خیلی ایده آل می یاد.

پ.ن: گاهی یه لبخندهایی هست که صادقانه نیست و آدم با خودش می گه کاش راست می گفت؛ حتی اگر می خواست تف کنه تو صورتم.

پ.ن: فکر می کنم رکود وقتیه می یاد که مبارزه رفته باشه.

شاید ساله دیگه موافق این حرفام نباشم همینطور که الان به چند سال پیشم می خندم.

به همین سادگی...

y687 — Sun, 25 Oct 2009 20:51:18 GMT

یه همدم می خوام، یه همراه می خواهم یکی که باهم بلند شیم و این روزای سگی و باهام بریم، آنقدر بی دلیل و بی بدیل بخندیم که همه چی سهل شه حتی سختی این روزام... این روزا خودم را می خواهم، همدمی و همراهی خودم را فقط. همه اش دلتنگ می شم اما ترحم نمی خواهم ، خودم را می خواهم . دلم تنگه تو خیابونای شلوغ با خودم برم و حرف بزنم و با خودم هجی کنم دلم می خواهد وقتی تو شلوغی خیابان ولیعصر خودم را پیدا می کنم صورتم خیس نباشه. تنهایی و می خواهم بدون ترحم... می خواهم به آیینه نگاه کنم و خیلی چیزا رو نبینم.... دلم برای همه چی و هممون نسوزه. دلم جسارتم می خواهد.

کاش فقط پیدام بشه

...ساده است که چگونه می زییم

این روزام

y687 — Tue, 13 Oct 2009 15:45:13 GMT

حدودا پارسال همین موقع ها بود، فکر می کردم دیگه بدتر از این نمی شه. باورم نمی شد. لمس بودم. دیوانه بودم. هنوزم باورم نمی شه. دیوانه ام هنوز. یک ساله مثل اون موقع ها قهقهه نزدم. یکساله مثل اون روزا از کسی دلگیر نشدم. یک ساله که اونجور که باید هیجانزده نشدم. یکساله که شبا بالشم خیس می شه. یکساله فهمیدم خیلی چیزا ارزش ناراحتی و دور شدن نداره. یه روابطی هست یه دوستی هایی هست که بهتره اگه چاره ای نداری فریزش کنی اما خرابش نکنی. یکساله که کمتر دلتنگ می شم. یکساله که بیشتر دوست دارم همه چیز و همه کس. یکساله که زندگیم تغییر کرد. یکسال از شنیدن خبر مریضی مامان می گذره . پارسال که شنیدم فکر می کردم دیگه بدتر از این نمی شه و باور دارم بدترین خبر زندگیم بود. اما این روزا می بینم که بدتر از پارسالم می شه. همه چیز. آدما. روابط. دوستی ها. حتی حال مامانم. کاش باور می شد که ممکنه خواب باشه یا بدتر از اینا دیگه نشه. اما...

مرگ خویشتن

y687 — Wed, 09 Sep 2009 14:46:20 GMT

من مرگ خویشتن را با دیواری در میان نهادم

که صدای مرا

به جانب من

باز پس نمی فرستاد.

چرا که می بایست

تا مرگ خویشتن را

من

نیز

از خود

نهان کنم.

(شاملو)

بیست و سه سالم به سختی تمام شد.

شعر خصوصی

y687 — Mon, 24 Aug 2009 20:10:18 GMT

خواستم شعرش را برایم بخواند،

گفتم خصوصی که نیست؟!

گفت شعر که خصوصی نمی شود! می شود؟!

به یاد آوردم که ؛

خصوصی ترین شعر زندگی من

هر روز در خیابان های عمومی راه می رود،

وسایل نقلیه ی عمومی سوار می شود،

یا در کافه، رستوران های عمومی با دوستانش که من نمی شناسم، می نشیند...

کمی گیج و مُردّد گفتم نه، نیست ،

تا زود تر شعر عمومی اش را برایم بخواند.

این شعر و پارسال همین موقع ها از بلاگی برداشته بودم و در بلاگ360 لینک کرده بودم که متاسفانه آدرس بلاگ نبود. به یاد احوال و افکار روزای دور...

اعترافات شبانه من

y687 — Fri, 14 Aug 2009 18:45:18 GMT

دوباره بابا آمدن باهام حرف بزنن. دلش گرفته بود. می خواست از حس هاش بگه. می خواست بگه نمی دانم از چی. نیلو چی کار کنم؟کاری از دستم بر نمی یاد؛ وقتی مادرت و می بینم و کاری نمی توانم بکنم.آخه تو می گی من چی کار کنم...نگذاشتم. نتوانستم بگذارم حرفش تمام بشه انگار که نشنیدم و سعی کردم از دستش لیز بخورم و از اتاق اومدم بیرون. با سر و صدای زیاد ظرف ها را می شستم. برگشتم ؛ بند بند صورتش بهم می گفت که احتیاج داره باهاش حرف بزنی که برات بگه، که حداقل بعنوان دختر کوچیکش به درد دلش گوش کنم.دست خودم نبود.باز لبم و گزیدم و فقط خیس شدن صورتم و حس می کردم. تمام مدت به ترس و عجز خودم .ترس از دست دادن.ترس دیدن اشک های بابا، عجز از حرف زدن یا حتی شنیدن حرف های بابا.ترس از خیس شدن صورتم و ... سریع اومدم اتاقم . در را محکم بستم. پناه بردم به تنهایی خودم. بعد از چند ماه بابا اومدن با هم حرف بزنن.حرف های پدر و دختری.حرف هایی که باید می شنیدم. حرف های بابام برای خودم. ناتوانم و مستاصلم. می ترسم وقتی شجاعتم را پیدا کنم که این ترس و غرور لعنتی همه چیزم و ازم گرفته باشه. و لعنت بر من ...

...قطار...

y687 — Wed, 05 Aug 2009 17:28:11 GMT

مثل این چهار تابستانی که گذشت: با بچه های دبیرستان.برای ناهار. محل قرار یه رستوران. شده رسم هر ساله؛بگو و بخند و سربه سر گذاشتن و تکرار خاطرات، آرزوی میز و نیمکت های مدرسه و گفتن از خودمان و احوالمان و چه کردیم و برنامه هامون وآرزوهامون.

اوایل نزدیکتر بودیم، از حال هم بیشتر خبر داشتیم یا شاید رک و راست تر بودیم.

نشستیم،گفتیم،خندیدیم و حال و احوال می کردیم. می خندیدیم، سکوت کردم و بعد گفتم از این ده ماه اخیر، لبخند می زدم و آخرش باز خندیدم. گفتن چقدر شادی هنوز و باز خندیدم... بعد شروع کردن گفتن در تمام مدت فکر می کردم مگر می شود انقدر زندگیهامون تغییر کنه؟ می خندیدیم اما پس خنده هر کدام...

سال به سال می گذره.دوری.دلتنگ شدن.رفتن.بغض.خداحافظی.خندیدن.آرزو کردن با تمام وجود.رفتن و سکوت.بغض قورت داده.سکوت. دوری ، دوری و رفتن و تنهایی؛ گاهی گرفتاری و تغییر زندگی در همین شهر، گاهی؛ چمدان. فرودگاه.هر چی هست:دلتنگی،دلتنگی و تمنای باهم بودن. انگار این سال ها هیچ چیز آرام نداره...

سرم که گذاشتم رو بالش تصور می کردم وقتی دوباره هم و ببینیم چقدر تغییر کردیم؟! خودمان،زندگی هامون. واقعا باز همینقدر مشتاق هم هستیم؟! به همه فکر می کردم به همه آدم هایی که دورهای زندگیم و حتی تمام زندگیم بهشون دوخته شده و اگر نباشن آن سالها نیستن و یا حتی من نیستم. به رفتن ها و آمدن ها. دوری و بی خبری. عارف رفت. ایده هم رفت. ایلقار هم داره می ره. بهزادم باز می ره. و این رسم زندگیه و نمی دانم این قطار لعنتی کی جلوی پای بقیه ترمز می کنه؟

قطاری که تو را برد

چه چیزی را با خود بر می گرداند؟

تعادل دنیا

گاهی فقط به مویی بند است

لوکوموتیوران تو

کاش این را می دانست!

(حافظ موسوی)

هر وقت گذرم به چهار راه ولیعصر بیفته، هر وقت شاتر دوربینم صدا کنه.هروقت از ولیعصر،ایرانشهر،حافظ،کریمخان بگذرم.بروم یک نمایشگاه عکس خوب.بروم خانه هنرمندان.بروم کافه78 و از آن دم نوش های مسخره بخورم. هر وقت دلم پر باشه و یه دوست خوب بخواهد که همه احساس هاش و راحت بگه با حرفهاش بهم جرات بده. هر وقت فیلم فروش های خیابانها را ببینم. هر وقت دلم بخواهد به غرغرهای یک نفر بخندم.یک گشت طولانی در یک کتابفروشی.هر وقت بخواهم بی خیال بخندم به همه اتفاق های تلخ. هر وقت یک دوست خوب بخواهم که روزای ساده و یکنواختمون را با هم سر کنیم.مطمئنا یک لبخند می زنم به 22سالگی که با ایده عزیزم روزمرگی هامون سر می کردیم.امیدوارم که همه روزهای پیش روت با تمام اتفاق های تلخ و شیرینش با آرامش بگذرونی. نمی دانم کدام ایستگاه قطار می ایستد و ما دوباره هم را محکم در آغوش می گیریم...

شتر سواری دولا دولا نمی شه.

y687 — Wed, 10 Jun 2009 22:30:18 GMT

هیاهوی این روزا انقدر زیاد شده که خیلی چیزها به چشم نمی یاد، از یاد رفته، گم شدن در این شلوغی یا شایدم از بس با ما بودن و بعنوان بدیهیاتمان یادمان می ره که بهشون توجه کنیم. بدیهیاتمان شدن و باید باشند، اما خودمان در حاشیه لهشون می کنیم. از امیرارسلان ها گرفته تا عقایدمان؛ ارزش ها و ضد ارزش هایمان. از ترس بدتر، به بد تن می دهیم اصلا اجازه تصور خوب را از خودمان گرفتیم، به غول بد انقدر پر و بال دادیم که تفکیکش با معجزه گاهی سخت می شه، پشت بد پناه گرفتیم.از خودمان پرسیدیم چرا الان؟ نمی توانم قبول کنم که 4،8 یا 12 سال پیش بلوغ فکری نداشتیم، یا الان آدم های مطلع تری شدیم، در صورتیکه نرخ چاپ کتاب و روزنامه و رسانه آزاد نداریم، هر چه داریم از آزاد اندیشانی که از گوشت و پوست خود مایه گذاشتن ، آیا واقعا بزرگترین خواسته من بعنوان یک شهروند فقط اینه که بدتر بره؟ بعدش چیه؟ ضامن اجرایی اش چیه؟ چقدر یوتوپیایی که ساختیم به واقعیت نزدیکه؟

چطور می توانم قبول کنم که سراومد زمستان را از کلیپ انتخاباتی نخست وزیر دهه 60 بشنوم؟

چرا رضایی انقدر بی سرو صدا داره کارش و پیش می بره؟

چطور هنوز از گفتار و رفتار آقای رئیس جمهور متعجب می شوم؟

چطور کروبی اسم خانم زهرا بنی یعقوب و گفت در رسانه به اصطلاح ملی گفت و کسی نشنید ؟

چطور می توانم قبول کنم که فقط در این چند روز واژه وطن معنی پیدا می کنه؟ همان وطنی که از هر 4 سال 1ماه همه با هم برابریم و وطمان یکیست؟

و مناظره هایی که به سریال علی بابا و چهل دزد تشبیه شد.

رئیس جمهور من:

رقص اضطراب در چشم های مادر دوستام وقتی پشت میله ها هستند.
زن ها مادرهایی که دهه 60 پدر و همسرانشان قربانی آزادی شدند.
نگاه یخ زده مادر امیر ارسلان وقتی می گفت اگر شوهرم نون خشکی می شد درآمدمان بهتر بود.
نگاه پر امید بچه هایی که شناسنامه ندارند که بخواهند درس بخوانن
نگاه مصمم و جسور مردی که در سهرابیه در جواب اینکه شما چقدر فقیرید گفت اصلا فقیر نیستم، فقیر کسیه که نتوانه کار کنه، همان نگاه که منجمدم کرد.
رای من بچه های کوچیک سر چهار راه ها هستند.
رای من پسرهای 10-12ساله ای هستند که در سوپر مارکت محلمان بجای درس خواندن کار می کنن و از نمی خواهم ببینمشان.
رای من تمام روزهای تلف شده عمرِ دوست ها و همکلاسی هام که پشت درهای دانشگاه ها به حکم محرومیت از تحصیل یا ستاره هاشون گذشت.
رای من تمام غیور زنان و مردان این مملکته که حق مسلم خود را فریاد زدند و به کم رضا نداند نترسیدن و پنهان نشدن.
رای من امید چشم های امیر ارسلان که سوار اسب چوبیش به سوی دنیای بهتری پرواز می بردش.
رای من روناک هاست، فرزاد کمانگرها، کاوه ها و....
رای من تمام اون واقعیت هایی که می کوبن تو گوشم و باز چشمم را می بندم که نبینم.

رای من رنگی نیست و شتر سواری دولا دولا نمی شه.